กลับมาจากมะนิลาเมื่อคืน...กว่าจะหลับก็ปาเข้าไปตีสองกว่าๆ เวลาโดฮา แต่ว่าเจ็ดโมงเช้าก็ตื่นแล้ว ผลกระทบของJet Lag หรือเปล่าก็ไม่รู้...แต่ที่แน่ๆ ถึงจะตื่นเช้ามากๆ ก็รู้สึกล้าจนลุกไม่ขึ้น กว่าจะลุกได้ ก็เกือบสิบโมงนอนกลิ้งเล่นไปเล่นมาอย่างนั้น เตียงนอนนุ้ยนี่ก็ถือว่านอนสบายเหมือนกันนะเนี่ย...ระหว่างที่นอนๆ ก็คิดอะไรไปเล่นๆ เรื่อยเปื่อย แอบอมยิ้มกับอะไรหลายๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่รู้สินะ...เริ่มจะแก่แล้วมั้ง มีการย้อนอดีตตัวเองด้วย...

หลังจากคิดอะไรฟุ้งซ่านไปเรื่อย หัวใจก็เริ่มมีเรี่ยวแรง ที่จะพาร่างกายลุกขึ้นจากที่นอน ก็เลยมาออนไลน์ เจอพ่อออนMSN รออยู่แล้ว เลยได้คุยกัน...นุ้ยก็มีการแว่บหายเป็นระยะๆ เอาผ้าไปเข้าเครื่องฯ เอาผ้าออกมาตาก...เพราะว่าบินหนักเอาการ ไม่มีเวลาเลย ผ้ากองเท่าภูเขา สองตะกร้าแล้ว...อิอิ...แต่ตอนนี้จัดการเกลี้ยงแล้วนะ เหลือแต่ผ้าปูที่นอนเท่านั้นเอง...ระหว่างที่พิมพ์ไดอารี่ต๊อกๆ ก็มีการแว่บไปเก็บกวาดห้องนอนเป็นระยะๆ ฝุ่นเยอะมากมาย ไม่อยู่บ้านนาน กลับมานอนแป๊บนึง ก็ไปบินอีกแล้ว...วันนี้หยุดรู้สึกดีจัง หยุดแค่วันเดียวนี่ล่ะ ก็ทำให้ชีวิตสดใส เป็น one fine day ได้บ้าง

การอยู่คนเดียว บางครั้งทำให้เราคิดอะไรฟุ้งซ่านและเหงา แต่หากเราเรียนรู้ที่จะอยู่แบบสร้างสรร มันคือสวรรค์น้อยๆ ของชีวิตเลยล่ะ...นุ้ยเชื่อว่า ชีวิตของคนแต่ละคน ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนมีเหตุผลชักนำทั้งนั้น...การที่เราจะได้พบปะ พูดคุย รู้จัก กับใครสักคน หรือแม้แต่เดินผ่านสวนกัน...นุ้ยเชื่อว่า เราคงมีการทำบุญและกรรมร่วมกับคนๆ นั้นมา ในชาติปางใด ปางหนึ่ง...แต่สำหรับคนที่เราผูกพันนั้นเล่า...เราคงมีเรื่องราวร้อยพันร่วมกันมา จะดีหรือเลวก็แล้วแต่...

การมาเป็นแอร์ฯ การมาอยู่ห่างไกลพ่อกับแม่...นุ้ยได้เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง นุ้ยรู้สึกว่าตัวนุ้ยเข้มแข็งมากๆ กับอะไรหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้น ถึงจะมีร้องไห้น้ำตานองหน้าบางก็เถอะ แต่นุ้ยแอบภูมิใจตัวเองอยู่เล็กๆ เหมือนกัน เคยนึกเปรียบเทียบตัวเอง กับเพื่อนๆ หรือใครก็ตามที่เรารู้จัก...ใครที่ได้เจออะไรๆ อย่างที่นุ้ยเจอมา คงไม่พ้นต้องหอบผ้าหอบผ่อนหนีกลับไปเลียแผลใจที่เมืองไทยแทบไม่ทัน...แต่สำหรับนุ้ย ตราบใดที่นุ้ยยังเคารพตัวเอง รู้สึกตัวเองอยู่ตลอดเวลา รู้ว่าเรากำลังทำอะไร และไม่โกหกตัวเอง ว่าเรานั้นนี้แสนดีหนักหนา เป็นซินเดอเรลล่าผู้อาภัพ...ทั้งๆ ที่มีใจคิดร้ายกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ ตัว...นุ้ยก็ยังคงยืนหยัดอยู่ ณ ที่นี้...กับอาชีพที่นุ้ยรัก กับไลฟ์สไตล์ที่นุ้ยเลือกเอง หลายคนอาจจะไม่เข้าใจ แต่ถ้านุ้ยไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน นุ้ยจะกลัวไปไย...

นุ้ยมีความสุขกับชีวิตของนุ้ยที่เป็น ได้ทำอะไรที่อยากทำ ได้ไปในที่ๆ อยากจะไป ได้ทานอะไรที่อยากจะทาน ได้เปิดโลกทัศน์ของตัวเองให้กล้างเท่าที่อยากจะทำ...แค่นี้ก็ถือว่าโชคดีกว่าคนมากมายล้านแปดบนโลกแล้ว

“สักวันหนึ่ง” ความจริง ของทุกสิ่งทุกอย่าง จะต้องปรากฎขึ้น อย่ากลัวเลยกับคำครหานินทา อย่ากลัวเลย กับคำใส่ร้ายป้ายสี...น้องเบิร์ดใช้ชื่อในMSN เพื่อเตือนนุ้ยว่า... “คนเราก็เหมือนกับเงิน ต่อให้เป็นยังไง คุณค่าในตัวมันก็ยังคงอยู่ ไม่เปลี่ยนแปลง” แล้วน้องก็บอกว่า เจ้คิดดูนะ แบงค์พันน่ะ ต่อให้ถูกขยำขยี้เละตุ้มเป๊ะ แต่มันก็ยังคือแบงค์พัน ที่มีแต่คนอยากได้...เออ!!! จริงนะ ใช่จริงๆ ด้วย...เจ้น่ะเป็นแบงค์พันนะ จำเอาไว้ อย่าไปแคร์ อย่าไปสนใจอะไรทั้งนั้น...จ้ะ เจ้จำเอาไว้ตลอดอยู่แล้ว...ขอบใจมากนะคับ ที่เตือนสติ...

ไปบินไฟล์ทมะนิลา...กับลูกเรือคนหนึ่ง...เป็นชาติอารบิกแหล่ะ...สนิทกับนุ้ยมากๆ อยู่ดีๆ ก็เรียกนุ้ยไปนั่งคุยด้วย เค้าบอกว่า เค้ารู้สึกดีกับนุ้ยจังไม่รู้ทำไม แล้วเค้าก็บอกว่า เค้าเป็น Bisexual เค้าไม่รู้ว่าทำไม เค้าถึงรู้สึกสบายใจที่ได้บอกให้นุ้ยรู้ ซึ่งปกติเค้าไม่บอกใคร...แต่นุ้ยคิดว่า เค้าเป็นเกย์เลยหล่ะ ไม่ใช่แค่เสือไบหรอก...แต่นุ้ยก็บอกว่า ไม่เป็นไรหรอก ยูจะเป็นอะไร ก็เป็นไป ตราบใดที่ยูไม่ทำให้ใครเดือดร้อน...ยูก็คือสมาชิกคนหนึ่งของโลกกลมๆ ใบนี้...ยูมีสิทธิที่จะใช้ชีวิตของยู ให้มีความสุข ในทุกตารางนิ้วของผืนโลก

เค้าดูเหงาๆ เค้าดูแย่ๆ กับชีวิตที่โดฮา นุ้ยเลยบอกเค้าว่า...เราเป็นเพื่อนกันนะ...มีอะไรก็โทรมาได้...แล้วเราไปเดินเที่ยวชิลล์ๆ กัน...ตอนอยู่ที่มะนิลา บอกได้เลยว่า แฮปปี้กับเพื่อนคนนี้มากๆ เหมือนมีเพื่อนสาวคนสนิทเพิ่มขึ้น...ตอนนี้ไปพักร้อนที่บ้านเกิดเมืองนอนเรียบร้อย...เหมือนหมูอ้วนเลย...ป่านนี้นอนตักแม่สบายอยู่ที่ โมร็อกโกบ้านเกิดแล้วล่ะ...

นุ้ยรู้จักคนเยอะมากจัง...ทุกๆ ไฟล์ทที่ไปบิน ต้องได้เพื่อนกลับมา...แต่นิสัยเสียของนุ้ยคือ เป็นคนที่ไม่สานต่อ คือขี้เกียจนั่นเอง...ขี้เกียจโทรหา ขี้เกียจรับโทรศัพท์ ขี้เกียจออกไปข้างนอก ชอบอยู่บ้านเกินไป...เพื่อนๆ ก็เลยหายๆ ไปบ้าง แต่เมื่อกลับมาเจออีกครั้งก็เป็นอะไรที่สนุกสนานน่าดู...วันนี้อยู่คนเดียวจริงๆ แต่กลับไม่เหงาเหมือนทุกๆ ครั้ง...มีความสุขได้ยังไงก็ไม่รู้สิ...หรือว่าวันนี้ เป็นวันของนุ้ยนะ...

วันนี้นุ้ยเพ้อเจ้อจัง...อิอิ