สวัสดีค่ะ...ไดอารี่วันนี้ไม่มีรูปนะคะ...มีแต่เนื้อๆ เพราะเจ้าของไดฯ เกิดอาการเหนื่อยอ่อนเพลียอย่างแรง (จริงๆ ไม่มีรูปน่ะค่ะ)...ฝากเพลงให้ฟังดีกว่า ไม่ได้ฟังเพลงนี้มานานมากๆ แล้ว เพราะฟังทีไร ก็เศร้าๆ ในใจทุกที ชอบเนื้อเพลงน่ะค่ะ แต่คราวนี้ได้ยินมาจากไดฯ ของน้องพลอย...เลยเอามาใส่ไดฯ ตัวเองซะหน่อย...เพลงอะไรโดนใจจริงๆ

ก่อนอื่น...ขอบคุณสำหรับทุกๆ คอมเมนท์ที่ทิ้งเอาไว้ให้นุ้ยได้อ่าน...หลายๆ คนที่นุ้ยไม่เคยรู้จัก ก็ "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" สำหรับคนคุ้นเคย ขอบคุณมากๆ สำหรับกำลังใจและความห่วงใยค่ะ

วันนี้รู้สึกเหนื่อยมาก ที่จริงแล้ว เป็นความเหนื่อยสะสมมากกว่า...ไปบินไฟล์ทแมนเชสเตอร์มา...สั้นมากๆ ค่ะ ไปถึงก็นอน ตื่นมาก็ทำไฟล์ทกลับเลย อยู่ที่นั่นแค่ประมาณ 13 ชั่วโมง

กลับจากแมนเชสเตอร์ ก็แพ็คกระเป๋าโดยด่วน ขอกลับไปกรุงเทพค่ะ...ตั้งแต่อยู่โดฮามาเป็นปี เพิ่งกลับบ้านตอนวันหยุดเนี่ย เป็นครั้งที่สอง...ตัดสินใจจับไฟล์ทดึกกลับ ปรากฎเครื่องดีเลย์ สแตนบายรอที่นั่งประมาณ 5 ชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ที่นั่งกลับบ้าน...

กลับถึงบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้า พาเพื่อนในไฟล์ทไปเที่ยว...ไปนวดไทยด้วยนะ ที่Health Land ตรงข้ามโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์...เพื่อนออกตังค์ให้นวดด้วยกัน...ขอบอกว่า นวดดี สบายมากกกกกก หายเมื่อย กว่าจะกลับถึงบ้าน ตีหนึ่งกว่า...นอนกอดแม่จนถึงเช้า

ออกจากบ้านพร้อมกันหมด ไปส่งน้องเบิร์ดที่ทำงาน...แล้วก็เลยไปทำบุญกัน ได้ไหว้พระบรมสารีริกธาตุ, ได้สวดมนต์เวียนรอบพระอุโบสถ...ได้ทำสังฆทาน ได้ให้อาหารวัว ได้ถวายโลงศพ ได้ปล่อยนก ปล่อยปลา ปล่อยหอยขม...ทำแล้วก็รู้สึกสบายใจดี จากนั้นก็ไปซื้อของ สระไดร์ผม แล้วก็อาบน้ำแต่งตัวไปที่สนามบิน...ไปรอล่วงหน้าตั้งสามชั่วโมง เพื่อขอจัมพ์ซีทกลับโดฮา

เจอหน้ากัปตันแล้ว นุ้ยไม่ทันได้เอ่ยปากขอ กัปตันก็บอกว่า เจอกันบนไฟล์ท ก็เพื่อนขอให้แล้วล่ะค่ะ...ได้ข่าวว่า บังคับกัปตันกันใหญ่ ว่ายังไงก็ต้องให้นุ้ยกลับมาด้วยนะ...โชคดี...

กลับมาไม่ทันหายเหนื่อย ทำไฟล์ทไปบอมเบย์...เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกตอนแรกจะไม่ไปบิน จะลาป่วย ปรากฎว่าขี้เกียจมีปัญหาเลยไปบิน...บินกับหัวหน้าชื่อ Navneet เค้าเมาท์กันให้ทั่วว่า โหดมากๆ ตอนแรกใจฝ่อ...พอไปบินจริงๆ เค้าก็น่ารักดี...เป็นผู้หญิงที่เนี๊ยบ และเป๊ะมากๆ ทำงานร่วมกับเค้าก็ราบรื่นดี ไม่มีปัญหา มีชูสองนิ้วร่ำลากัน ตอนจบไฟล์ทด้วยนะ แต่ผู้โดยฯ เนี่ยล่ะ ทำให้นุ้ยหมดแรง วุ่นวายจริงๆ แถมTurbulence ตลอดทาง...ลูกเรือใหม่ชาติแอฟริกาใต้ ก็ดื้อสุดใจ ดิฉันก็เหนื่อยเป็นสองเท่า...โชคดีมีเจ้าหลี่ถัง มาให้เจ๊ได้บ่นภาษาไทยบ้าง ค่อยคลายอึดอัดไปหน่อย

พรุ่งนี้บินการาจี ไม่อยากจะคิดอะไร ไม่เคยทำไฟล์ทนี้มาก่อน...คงไม่มีอะไรนะ...กลับมาได้หยุดสองวัน ก่อนไปปารีส ใกล้วันเกิดแล้ว...จะเป็นยังไงน๊า????

ปล. พ่อคะแม่คะ...เหนื่อยจังค่ะ...รักและคิดถึงพ่อกับแม่นะคะ