หายป่วยใจ พาแฟนไดฯ เที่ยว Singapore-Cebu
Casablanca-Marrakech
She's the one...
lovely life in Colombo
LGW-MNL-good news from BKK-DXB and fire!!!!!!
Identify myself
Dhaka flight once again, so sick
กรุงเทพ-ปารีส-ลอนดอน รวมมิตรอีกแล้วววว
พาพ่อกับแม่เที่ยวPhilipines
Long Live the KING
Triple BKK
DOH-DEL-DOH-TIP-CMN-DOH
14 days in Thailand
ชีวิตแอร์ฯ คูโบต้า
รอสเตอร์ใหม่+ผมสั้น และ กลับบ้านเราดีกว่า...........
Madrid...Gallery and Dhaka detail
แดดสวย ฟ้าใสในMadrid, Spain
Gallery
Happy Birthday to me
Milan-Verona-Teharan-Hyderabad...ไดอารี่รวมมิตร
รึว่าเลือดจะไป ลมจะมา
Kathmandu...ทำไมต้องเป็นนุ้ยด้วยยยยย
Berlin...เมืองแห่งประวัติศาตร์อันขมขื่น เลือด น้ำตา ความสูญเสียของมนุษยชาติ
มัลดีฟส์...เออ!หนอ...เวลาช่างสั้น
ก่อนที่เราจะออกไปบิน...
Gong Xi Fa Cai...Kuala Lumpur
Jambo!!! Nairobi
สามคืน สี่วัน Trivandrum, India
มิลาน สวย เหนื่อย เซ็ง
มาเฟียไทยในSeychelles
โคลอมโบ...ที่รัก...
Vienna and Khartoum
กลับจากเวียนนาแล้วค่ะ
Standby 12 ชั่วโมง และติดหวัดงอมแงม
วันแห่งความสำเร็จ Wing Ceremony
วันสุดท้าย...และย้อนหลังวันเกิดSally
My First Observation Flight
สุขสันต์วันเกิดค่ะแม่
วันอันยาวนาน






Milan-Verona-Teharan-Hyderabad...ไดอารี่รวมมิตร

กลับมาแล้วค่ะ ขออภัยที่หายไปนานนนนนนนนนนนนนนนนนน...อ่ะไม่พูดพล่ามทำเพลงมากละ ไปเที่ยวMilan และตามหา Romeo ที่Verona กันนะคะ

 

อย่างที่เกริ่นไปตอนต้นๆ ว่า นุ้ยไปบินมิลานกับคนรู้ใจ ซึ่งก็คือ น้องแน๊ต น้องสาวคนสวย เด็กข้างห้องและเพื่อนร่วมBatchนี่เอง...ทำให้การทำงานไฟล์ทนั้น ดูแฮปปี้ มีความสุขมากๆ เราแพลนกันไว้แต่ต้น (เราหรอ...บังคับน้องตะหาก อิอิ) ว่าเราจะทำตัวเป็น Juliette ไปตามหา Romeo ที่ Verona กัน เพราะ Milanของเราคราวนี้ แม้จะoff out station เพียงวันเดียว แต่ก็เหมือนได้สามวันเต็ม เพราะเราlandที่มิลานตอนเช้า และกลับออกจากมิลานตอนดึก ฮ่าๆๆๆ ได้meal 9 มื้อครบ...ดีจายยยยยย

 

ไม่รู้เกิดอาเพศ เหตุสุดวิสัยอะไรมากมาย หัวหน้าไฟล์ทหรือ CSD ของเราเป็นสาวฟิลิปปินส์ เคยเป็นพยาบาลมาก่อน ไฟล์ทนี้ เลยมีผู้โดยสารป่วยเต็มไปหมด เดี๋ยวเวียนหัว เดี๋ยวคลื่นไส้ เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน ที่สำคัญ ผู้โดยสารอินเดีย (แต่คนนี้ เราดูแล้วเหมือนเค้าสะตอ...แหล...แฮะ) ที่อาการหนักสุด บ่นว่าปวดท้อง เกะกะมากคุณเอ๋ย มานอนโอดโอยที่jumpseat  R4กับR4A หงุดหงิดมาก เพราะแกนอนเหยียดยาวเกะกะ จะเอาคาร์ทออกก็ลำบาก ตอนแรกเค้าบอกนุ้ยว่าปวดท้องของยา นุ้ยก็ถามว่าปวดตรงไหนค๊า อาการเป็นยังไง อ้อ! ก็อนุมานว่าเกิดอาการอาหารไม่ย่อย ก็เลยบอกว่า ให้ลุกขึ้นเดินไปรอบๆ เดี๋ยวเอายามาให้นะคะ แล้วนุ้ยก็ไปที่First Class เอา Maalox มาให้ ป้าดดดด! พ่อคุณ ขอAnti-Bioticsจากดิฉันค่ะ แล้วมันจะช่วยกันได้มั้ยเนี่ย CSD ก็เลยมาดูเอง พูดไปพูดมา เหมือนจะบอกว่า อาหารเป็นพิษ แบบว่ากินแซนด์วิชบนเครื่องของเราแล้วปวดท้อง มันน่ามั้ยเนี่ย เค้ากินกันทั้งลำ ไม่มีใครเป็นอะไร ไอ้พวกคนอื่นที่ป่วยน่ะ ดื่มหนักมากไปทั้งนั้น ตอนแลนด์ที่มิลาน เราต้องเรียกหมอขึ้นมาบนเครื่อง มาเอาผู้โดยฯสะตอนี่ลงไป เราคุยกันว่า สงสัยอยากขึ้นเครื่องฟรี กร๊ากกกกกกกกกกกก

 

ด้วยความวุ่นวาย ทำให้กว่าจะไปถึงโรงแรม ก็ประมาณซัก 9 โมง เวลาท้องถิ่นเห็นจะได้ นุ้ยและน้องแน๊ต เปลี่ยนเสื้อผ้า พักผ่อนสักครู่ ก็ออกเที่ยวกันทันที (อึดมาก...สองแอร์...อิอิ) ด้วยความที่นุ้ยเคยมามิลานแล้ว เลยนำทางพาน้องแน๊ต นั่งรถMetro ไปเที่ยว Duomo แหล่งช้อปปิ้งสำคัญของมิลาน...คราวนี้ไม่มีหลง ฮ่าๆๆ เคยหลงมาแล้ว หลงอีกขายหน้าแย่...ตามธรรมเนียมเดิมๆ คือพาน้องเข้าโบสถ์Duomo เดินร่อนไปร่อนมา กินพาสต้าอิตาเลี่ยน แล้วก็นั่งรถMetroกลับโรงแรม...พอถึงโรงแรม ก็เจอ CS และลูกเรือคนอื่นๆ เค้าจะไปSupermarketกัน เราสองคนก็เลยติดร่างแห ไปกับเค้าด้วย ก็ซื้อของมากินกันนิดๆหน่อยๆ (จริงอ่ะ...) แล้วก็เข้าห้องใครห้องมัน นุ้ยเองไปกลิ้งไปกลิ้งมาที่ห้องน้องแน๊ต แล้วก็หลับไปตอนไหนไม่รู้ สรุปคือคืนนั้น นอนกับน้องเลย

 

พอสายๆ หน่อย นุ้ยก็ตื่น และปลุกน้องตื่น เราเคลื่อนตัวออกจากที่นอนด้วยความยากลำบาก อาบน้ำแต่งตัว เตรียมไปตามหาRomeoกัน...เราเดินจากโรงแรมไปสถานนีรถไฟ Centrale F.S. เพิ่งขึ้นรถไฟสายที่ไป Venice แต่เราลงที่ Verona ค่ารถไฟคนละประมาณ 11 ยูโรกว่าๆ ใช้เวาเดินทางประมาณ ชั่วโมงครึ่ง เราก็ถึงสถานี Verona แล้วเราก็ออกมาขึ้นรถเมล์ ประมาณ 3 ป้ายก็ลง แล้วเดินวนหาบ้านของJulietteกัน แล้วเราก็เจอ...

 

Casa di Giulietta เป็นภาษาอิตาเลียนแปลว่า บ้านของจูเลียต น่ะหล่ะค่ะ ปากทางเข้า มีคู่รัก มาสลักชื่อ มาเขียนชื่อไว้เต็มไปหมด แต่เราไม่ได้เขียนนะ จะดูเลสเบี้ยนไปหน่อยมั้ยเนี่ย ถ้าเรามาเขียนกันสองคน กั่กกั่ก...แล้วเราก็ถ่ายรูปกับจูเลียต ไม่เข้าใจทำไมนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ เวลาถ่ายรูปคู่กับจูเลียต ต้องปีนไปจับนมจูเลียตด้วยนะ จับซะขึ้นเงาหมดเลย...จากนั้นเราก็ไปซื้อตั๋ว ด้วยความที่พวกเราตัวเล็ก หน้าก็เด็กๆ เลยมั่วว่าเป็นนักเรียนนักศึกษา ซื้อตั๋วรวมเข้าชมบ้านจูเลียต รวมทั้งสุสานและพิพิธภัณฑ์ ในราคา 4 ยูโร ต่อคน อิอิ เจ้าหน้าที่เค้าเชื่อด้วยเน้ออออออออออ ดีจังไม่ต้องจ่ายตังค์แพง ก็เดินเที่ยวซะทั่วๆ ถ่ายรูปกันเยอะแยะ...ที่นี่เค้ามีคอมพิวเตอร์ ให้เราเขียนอะไรถึงจูเลียตก็ได้...มีรึที่เราสองคนจะพลาด แต่ที่พลาดคือ นุ้ยลืมทิ้งอีเมล์ไว้ให้ จูเลียตเลยตอบกลับนุ้ยไม่ได้ เอาใหม่ คราวหน้าจะไปใหม่...เดินๆ ถ่ายรูปๆ กันจนทั่ว ออกมาเข้าร้านขายของที่ระลึก ได้ของกุ๊กกิ๊กกันมาพอสังเขป นุ้ยซื้อพวงกุญแจ โรมิโอ จูเลียตมาด้วย น่าร๊ากกกกก จากนั้นเราก็เคลื่อนย้ายตัว จะไป Tomba di Giulietta หรือสุสานของจูเลียตกัน...เดินหลงไปหลงมา กว่าจะถึง เฮ้อ! เหนื่อย ระหว่างทางเรามีโอกาสได้ส่งโปสการ์ดจากVerona ไปหาคนที่เรารัก สำหรับนุ้ยคือ พ่อแม่น้องเบิร์ด และคุณตาถุงนี่เอง...พอไปถึงสุสาน บรรยากาศก็วังเวงเอาการ เดินๆ แบบหวาดๆ เสียวสันหลัง...ตัวสุสาน ดูเศร้าๆ อับชื้น แต่ยังงงๆ อยู่ว่า แล้วโรมิโอล่ะ อยู่ที่ไหน จริงๆ เค้าน่าจะได้อยู่สุสานเดียวกันนะ จริงมั้ย...แต่ช่างเถอะ

 

จากนั้นเราก็ไปซื้อตั๋วรถไฟยูโรสตาร์ แพงกว่าขามานิดหน่อย ไม่กี่เซนต์ แต่รถไฟดีกว่ากันเยอะ...กลับไปมิลาน...คืนนั้นตั้งใจว่าจะรีบเข้านอนกัน เพราะมีแพลนจะไป Torino ซึ่งเค้าจัดงานโอลิมปิกฤดูหนาวกันอยู่...แต่ถูกมารผจญ เราสองคนโดน ลูกเรือBCชาติโรมาเนีย และลูกเรือใหม่ชั้นประหยัดชาติอินเดีย บังคับให้ออกไปผับ...ไอ้เราก็ใส่ชุดนอนแล้ว ยังจะให้ออกไปอีก...สุดท้ายทนรำคาญไม่ไหว น้องแน๊ตบอกว่า ไปก็ได้พี่...เราก็เลยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปผับกัน มีนุ้ย น้องแน๊ต เจ้าลูกเรือสองคนที่ว่า CS และลูกเรือสาวชาวโรมาเนีย อีกคน รวมเป็นหกคน...ผับที่นี่ดีมากกกกกกกกกกก ห้ามสูบบุหรี่ สบายตะหมูกจริงๆ เรานั่งโยกกัน (นั่งจริงๆ นะ) จนผับปิด แล้วก็ไปซื้อแซนด์วิชคนละอัน เดินกินจนไปถึงโรงแรม...ง่วงจะตาย หนาวก็หนาว ตาก็จะปิด ไอ้เบื๊อกลูกเรือโรมาเนียดันโทรมาก่อกวน ชวนไปเดินเล่น...อุตส่าห์บ่ายเบี่ยง พ่อคุณดันมาเคาะห้องอีก...เลยลงไปคุยด้วยที่ Crew Lounge กว่าจะได้นอนจริงๆ ก็เช้าพอดี...นุ้ยและน้องแน๊ต กว่าจะตื่นก็ล่อเข้าไปช่วงบ่าย เกือบแก่ เลยอดไป Torino แต่ว่าจะออกไปหาอะไรกินกันแทน ปรากฎว่า แห้ววววว เพราะฝนตก เลยต้องอยู่ในห้อง นั่งกินมาม่ากันคนละสองถ้วย โถ! ชีวิตนังแอร์ฯ จากนั้นเก็บกระเป๋า อาบน้ำ แต่งตัว และกลับโดฮา...

 

ไฟล์ทขากลับก็ราบรื่นดี ไม่มีอะไรมาก ผู้โดยฯ ส่วนใหญ่ ก็หลับ...ทำให้เราก็จะหลับเหมือนกันนนนนนนน

 

เราถึงโดฮากันตอนเช้า...นุ้ยมีบิน เตหะราน ประเทศอิหร่านต่อในตอนเย็น กะอีตาลูกเรืออินเดีย ส่วนน้องแน๊ตบินอะไรหว่า นุ้ยลืม เหนื่อยกันมากกกกกกกก แต่นุ้ยโชคดี ไฟล์ทเตหะรานของนุ้ย ผู้โดยสารขาไป 61 คน ขากลับ 10 คน แถมนุ้ยเป็น Galley อีกตะหาก สบายใจเชิบๆ แต่ก็ก้มๆ เงยๆ โหลดอาหาร ปวดหลังเหมือนกัน จบไฟล์ทไป ไม่มีอะไรพิเศษ...

 

วันต่อมา ก็call sick อย่างในไดอารี่หน้าที่แล้ว ด้วยอาการป่วย ฉี่ไม่ออก เลยไม่ต้องบินดับเบิ้ล ดัมมัม-บาห์เรน

 

เมื่อวานก็เพิ่งกลับมาจาก Hyderabad ประเทศ อินเดีย ไปนอนยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ...ไฟล์ทนี้ เหนื่อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะนุ้ยรับหน้าที่เป็น L4 ดูแลชั้นประหยัด เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย ตื่นเต้น โชคดีบินกับพี่เก๋ CS คนไทย นุ้ยเลยสบายขึ้น เพราะเคยบินกับพี่เก๋มาแล้วด้วย ไฟล์ทเต็มเอี้ยด ขาไปมีลูกเรือ deadhead ไปด้วย ซึ่งมีพี่บุ๋ม คนไทย เป็น CS นำทัพเช่นกัน...ความที่เราบินกันด้วยเครื่อง A 321 Galley จะแคบ ไม่มีที่ ทำให้เราไม่สามารถเซ็ต Top Cart และอะไรต่อมิอะไรไว้ก่อนได้อย่างไฟล์ทอื่นๆ เราต้องออกคาร์ททั้งหมดสี่ตัว นุ้ยเลยตกลงกับGalleyว่า เราจะแบ่งกันโหลดอาหารคนละ 2 คาร์ท รวมทั้งจัดTop Cart ด้วย...ทีนี้ก็จะมีลูกเรือเหลืออีกสองคน คือ ลูกเรือศรีลังกา และลูกเรืออินเดีย ซึ่งลูกเรือศรีลังกาบินมาเดือนครึ่ง ลูกเรืออินเดียประมาณ สามอาทิตย์ (ทำงานกันแย่มาก ความละเอียดก็ไม่มี ดื้อ อวดดี และขี้เกียจ) พอseat belt sign-off  นุ้ยก็บอกให้สองคนนั้นเอา Head set ไปแจก พี่เก๋จะได้เปิดหนังได้ ด้วยความฉลาดเหลือเกิน...Headset รุ่นใหม่ อันจิ๋วเดียว ยกขึ้นทั้งถุง เจาะเปิด แล้วก็หยิบ ง่ายกว่า สะดวกดี ยัยสรีลังกาทำฉลาด แกะถุง เทใส่ถาด มันก็ร่วงหมดสิคะ อันจิ๋วเดียว ยืนเกะกะอยู่ในแกลลี่ตั้งนาน กว่าจะออกไปได้ แถมทิ้งของไว้อีก มันน่าด่าจริง (แต่ไม่ได้ด่า) โหลดไปซักพัก ได้กลิ่นบุหรี่ พระเจ้าช่วย กล้วยทอด!!!! มีคนทิ้งบุหรี่ไว้ในห้องน้ำ smoke in lavatory ดีนะ แค่นิดเดียว ทิ้งไว้ในwaste bin นุ้ยเลยโทรไปแจ้ง พี่เก๋ก็รีบมา แต่หาไม่เจอว่าใคร เพราะไม่รู้ว่ามาทิ้งตอนไหน เฮ้อ! อันตรายแท้

 

พอแม่สองคนนั้นแจก headset เสร็จ นุ้ยก็บอกให้เอาlanding card ออกไปแจก สำหรับผู้โดยสารที่เป็นอินเดียเท่านั้น แม่สองคนก็อ้อยอิ่ง แถมมั่ว แจกมันทุกคนเลย ดิฉันอยากจะร้องไห้ ระหว่างนี้ call bell ก็ดังตลอด เพราะเครื่องเราดีเลย์เป็นชั่วโมง เนื่องจากระเป๋าใบใหญ่โตมโหฬารของผู้โดยสารที่เคารพ ไหนจะการจัดที่นั่งแบบมั่วซั่วของGround Staff อีก...ทำให้ต้องมาoff-loadกระเป๋า ต้องเปลี่ยนที่นั่งกันวุ่นวาย...ทำให้ผู้โดยสารเหนื่อย และหิวน้ำ แม่สองคนนั่น ก็อวดฉลาด ดิฉันพูดก็ไม่ฟัง เดินตอบCall Bell ไม่ใช่เวลาซักหน่อย...บอกให้ทำHot Towel ก็ไม่ทำ นุ้ยเองก็รีบๆ เรื่องcart สั่งแล้วก็ไม่ได้มอง จนคาร์ทสองตัวของนุ้ยเรียบร้อย อุแม่เจ้า! Hot towel ยังสงบนิ่ง ไม่ได้แกะ นุ้ยก็กรี๊ดนิดนึง เรียกให้รีบมาทำเดี๋ยวนี้ บอกให้เอาออกสองถาด แม่คุณล่อสามถาด สรุปคือ ถาดที่สาม ไม่ได้ใช้เลยซักกะชิ้น...จะดื้อไปไหนเนี่ย...ในที่สุด คาร์ทสี่ตัวก็ออกสู่เคบิน...เฮ้อ! แม่สองคนออกคาร์ทตังแรก และตัวที่สองตามลำดับ โอย! กดCall Bell เรียกตลอด ไอ้นั่นหมด ไอ้นี่หมด ทำไมไม่ใช้หัวฟระ จดใส่กระดาษไว้ เสร็จแล้วค่อยมาserve จะได้ ประหยัดเวลา meal ก็เหมือนกัน ก็รู้ว่าไม่มีแล้ว ทำไมไม่รู้จักเสนอไอ้ตัวเลือกที่มันเยอะกว่าเนี่ย...ตรูทำมาก่อนแค่นิดหน่อย ยังรู้เลยว่าจะhandleยังไง...เหนื่อยเฟ้ยยยยยยยย

 

ตัดตอนไปจนถึงเสร็จservice นังนุ้ย ก็นั่งยองๆ ข้างๆ Gash Back หรือถุงขยะ เพื่อปิดบาร์ และสั่งให้แม่สองคนนั้นออกไปทำ Final Clearance พอหล่อนกลับเข้ามาที่ครัวหลัง ก็โยนถ้วยกาแฟลงถุงขยะเลยค่ะ นุ้ยก็นั่งอยู่ บอกว่า อย่าโยนนะ ให้เทกาแฟทิ้งไปก่อน แล้วค่อยๆ ทิ้ง แม่สองคนก็ไม่เชื่อค่ะ โครมแรก กระเด็นลงหัวนุ้ย เออ! ยังอดทนได้ โวยวายไปนิดหน่อย โครมที่สอง นุ้ยตวาดแว้ดเลย เพราะยังมีหน้ามาโยนต่อ กาแฟที่ว่า ก็ราดลงหลังนุ้ยไปเลยค่ะ Apron เน่าไปซะงั้น เลยโมโหลุกขึ้นยืน ตวาดเอาว่า “ชั้นบอกว่าอย่าโยนไง ไม่เห็นหรอว่านั่งอยู่ แล้วทำไมไม่เทกาแฟทิ้งไปก่อน ใครสั่งใครสอน ให้ทิ้งทั้งถ้วยทั้งกาแฟลงถุงขยะ ถ้าถุงรั่ว ก็เลอะเทอะเละเทะหมดสิ” แม่สองตัวดีก็อึ้ง และอึ้ง ขอโทษขอโพยใหญ่ แต่นุ้ยเนี่ยหน้าหงิกไปแล้ว...ผู้โดยฯ ก็วุ่นวายมากกก อะไรนักหนาก็ไม่รู้ seat-belt sign เตรียมร่อนลงแล้ว อะไรๆ ยังไม่เรียบร้อยเลย สั่งให้ออกไป secure cabin ก็ยังเถียง เถียงมันในเคบินนี่ล่ะ เปรี้ยวมั้ย ไอ้ชาติแขกพวกนี้...secureก็ไม่เรียบร้อย นุ้ยก็ต้องตามซ้ำ...เสร็จก็โทรแจ้งพี่เก๋ว่า cabin secure ค่ะ...พี่เก๋ก็จะ P.A ให้ลูกเรือseated for landing สรุปคือ ไม่มีใครได้กินอะไรเลยค่ะ เพราะทำอะไรไม่ทัน ไม่มีเวลา...หิวมากกกกก เหนื่อย พอแลนด์ พี่บุ๋มเลยไปฟ้องพี่เก๋ซะเลย ว่าลูกเรือสองคนหลังเป็นยังไง...แต่นุ้ยน่ะ พูดอะไรไม่ออกแล้ว พอไปถึงโรงแรม ก็เก็บกระเป๋า เปลี่ยนเสื้อผ้า ลงไปที่ร้านทำผม ให้เค้าสระผม เพราะว่าโดนกาแฟราดหัวซะอย่างนั้น พอเสร็จก็ออกไปซ่าส์กับพี่เก๋ต่อเลย ไม่ได้นอน อิอิ เริ่มจากนั่งตุ๊กตุ๊กไป Hyderabad Central ไม่มีอะไรเลย ได้แต่ซื้อของกินในsupermarket แล้วก็กินข้าวโพดชีสกันคนละถ้วย แล้วก็นั่งตุ๊กตุ๊กต่อไป lifestyle mall ได้กางเกงขายาวใส่เล่นกันคนละตัว แบบเดียวกัน ของพี่เก๋สีขาว ของนุ้ยสีเขียวอมฟ้า แล้วก็นุ้ยซื้อเสื้อยืดอีกตัว ร้อยกว่าบาทบ้านเรา พี่เก๋ซื้อหมวกกิ๊บเก๋...พอลงมานุ้ยก็ได้กระโปรงยีนส์อีกตัว ถูกมาก พี่เก๋ก็ได้เสื้อยืดอีกตัว...แล้วก็กลับโรงแรม มานอนสลบเหมือด...สรุปคือ มื้อเย็นก็พลาดไป กะจะลงมากินบุฟเฟ่ต์ แต่หลับลุกไม่ไหว ไม่ได้กิน ตื่นมาตอนเที่ยงคืนเพราะกอล์ฟโทรมาปลุก เลยยัดซาโมซ่าไส้ผักหนึ่งชิ้นเข้าปาก แล้วก็นอน ตื่นมาตีสองครึ่ง อาบน้ำแต่งตัว แต่งหน้า ทำผม เตรียมตัวกลับ ปรากฎว่า ไฟล์ทดีเลย์สิบห้านาที...แต่ก็ดี มีเวลาชงโวโน่ซุปกินสองซอง ต่อด้วยซาโมซ่าอีกหนึ่งชิ้น ประทังความหิว...แล้วก็เตรียมตัวทำไฟล์ทกลับ

 

ขากลับพี่เก๋ ย้ายแม่ศรีลังกา มาเป็นGalley โอว! นรกดีๆ นี่เอง พี่เก๋ขา หนูเหนื่อยกว่าเดิมอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มีคาร์ทสามตัว นังนุ้ยโหลดเสร็จไปสอง แม่นี่ยังไม่ได้ครึ่งคาร์ท แถมโหลดโบ๋ โหลดหัวทิ่มอีกตะหาก โอย! อารายเนี่ยยยยยยย หล่อนหวังดี จะช่วยserve by hand ก็เสิร์ฟมั่ว แทนที่จะเสิร์ฟทั้งrow ป่าวเลย...เสิร์ฟขาดๆ หายๆ พอนุ้ยไปเสิร์ฟ ผู้โดยสารก็โวยซะ ว่ารอนาน คนอื่นกินอิ่มแล้วทำไมเค้าไม่ได้กิน อะไรแบบนี้ นังนุ้ยก็หัวเสียไปเลย ผู้โดยฯ ก็ขี้ขอมากกกกก กดCall Bell ตลอด ขอสารพัดทุกอย่างที่จะขอได้ นุ้ยเลยบอกว่า ออกไปตอบcall bell จดใส่กระดาษมา แล้วก็ดีเลย์serviceไปเลย ตอนนี้ทุกคนกิน...กินได้แล้ว ชั้นไม่ยอมเหมือนขามาแน่ๆ หิวจะตาย กินเดี๋ยวนี้...ทุกคนก็เลยนั่งกินแบบจ๋องๆ แม่สองคนก็เข้ามาทีละคน มาขอโทษ เออ! ไม่โกรธแล้ว โกรธไม่ลง...แต่ให้follow porcedureแล้วกัน...เวลาโดนassessment จะได้ไม่เดือดร้อน แต่กินไม่ได้เท่าไหร่ ก็ต้องไปตอบcall bell นั่งได้แป๊บนึง seat-belt ก็sign เตรียมตัว secure cabin แล้วก็land โดยสวัสดิภาพ...

 

ปล. ไดอารี่ช่วงนี้ เอาแต่เนื้อๆ ไปก่อนนะคะ ยังไม่มีรูป โน๊ตบุ๊กคู่ชีพ เกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ย่อรูปไม่ได้ โหลดรูปไม่ขึ้น...แง...มีรูปมาฝากเต็มเลย...ทำยังไงดี

 

ปล. พ่อคะแม่คะ...นุ้ยไม่ได้บินมาสามวัน แต่เหนื่อยเหมือนไปบินเลย ทำความสะอาดบ้าน เก็บห้อง ซักผ้า ทำกับข้าว ก็สนุกดีค่ะ พรุ่งนี้แต่เช้าไปบินคูเวตค่ะ บินกับ Rohan CS คนเดิมที่บินมิลานด้วยกัน ดีจัง...แล้วก็ต่อด้วยคูเวตอีก แต่ได้ไปค้างที่คูเวตไม่กี่ชั่วโมงหรอกค่ะ...แล้วจะเอารูปมาฝากนะคะ คิดถึงพ่อกับแม่ที่สุดในโลกค่ะ

     Share

<< รึว่าเลือดจะไป ลมจะมาHappy Birthday to me >>

Posted on Tue 7 Mar 2006 2:08

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh